FillForMan

พาลูกชายวัยรุ่นซื้อเสื้อผ้า ให้เขาเลือกเองแต่ยังมีขอบเขตที่ตกลงกัน

พาลูกชายวัยรุ่นซื้อเสื้อผ้า ให้เขาเลือกเองแต่ยังมีขอบเขตที่ตกลงกัน
ที่มา: Wikimedia Commons

พ่อหรือแม่ที่ลูกชายเพิ่งขึ้นมัธยม แล้วรู้สึกว่าทุกครั้งที่ไปร้านเสื้อผ้าด้วยกันมักจบลงด้วยการเถียงกันหน้าราวแขวน น่าจะเข้าใจดีว่าการซื้อเสื้อให้วัยรุ่นไม่ได้เป็นเรื่องผ้าอย่างเดียว มันคือการฝึกตัดสินใจครั้งแรกๆ ของเขา และเป็นครั้งแรกๆ ที่เราต้องหัดถอยออกมาครึ่งก้าว

ขั้นตอนด้านล่างใช้ได้ทั้งร้านในห้าง ร้านริมถนน หรือตลาดนัดเสื้อผ้ามือสอง ปรับลำดับได้ตามนิสัยของแต่ละบ้าน

1. ตกลงเรื่องงบตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน

บอกลูกให้ชัดว่ารอบนี้มีงบเท่าไร และต้องได้อะไรกลับมาบ้าง เช่น กางเกงสำหรับใส่ไปเรียนพิเศษหนึ่งตัวกับเสื้อสำหรับวันหยุด ที่เหลือจะแบ่งอย่างไรให้เขาคิดเอง ถ้าเขาอยากได้เสื้อตัวเดียวที่แพงกว่าปกติแล้วยอมตัดชิ้นอื่นออก นั่นคือการตัดสินใจของเขา ไม่ใช่ความผิดที่ต้องห้าม

การให้ลูกบริหารเงินก้อนเล็กเองช่วยลดการต่อรองหน้าร้านได้มาก เพราะคำถามเปลี่ยนจาก “ขอได้ไหม” เป็น “คุ้มไหมถ้าซื้อตัวนี้”

2. ให้เขาเลือกสไตล์ ส่วนเราเป็นคนถามคำถาม

เด็กเรียนรู้ได้ดีที่สุดเมื่อได้ลงมือเอง พ่อแม่ที่เคยชวนลูกสังเกตนกและสัตว์ป่าตอนเดินในอุทยานแถบชัยภูมิ จะรู้ว่าการชี้ให้ดูแล้วปล่อยให้เขาค้นพบเองได้ผลกว่าการบรรยายยาวๆ เรื่องเสื้อผ้าก็คล้ายกัน แทนที่จะบอกว่า “ตัวนี้ไม่สวย” ลองถามว่า “ใส่กับกางเกงตัวไหนที่มีอยู่แล้ว” หรือ “ใส่ไปที่ไหนบ้าง”

สไตล์ที่เขาเลือกอาจไม่ใช่แบบที่เราชอบ และไม่จำเป็นต้องเป็น ถ้าอยากเข้าใจว่าวัยรุ่นสร้างความมั่นใจจากเสื้อผ้าอย่างไรโดยไม่ต้องไล่ตามทุกกระแส แนวคิดแต่งตัวของวัยรุ่นที่เริ่มจากชิ้นพื้นฐานก่อนค่อยเติมเอกลักษณ์ ช่วยให้เห็นภาพตรงกันได้ง่ายขึ้น

3. สอนดูไซซ์และเนื้อผ้าระหว่างลอง

นี่คือช่วงที่พ่อแม่มีประโยชน์ที่สุด ชวนลูกสังเกตเรื่องที่มองไม่เห็นจากรูปในโทรศัพท์

ไม่ต้องสอนครบทุกข้อในรอบเดียว ซื้อสองสามครั้งเขาจะเริ่มทำเองโดยไม่ต้องเตือน

4. แยกชุดนักเรียนกับชุดไปรเวทให้ชัด

ชุดนักเรียนมีระเบียบของโรงเรียนกำกับ ส่วนนี้พ่อแม่ตัดสินใจได้มากกว่า เพราะต้องตรงตามที่โรงเรียนกำหนด ส่วนชุดไปรเวทเป็นพื้นที่ของลูก การแยกสองเรื่องนี้ออกจากกันทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้ว่าเรื่องไหนต่อรองได้และเรื่องไหนไม่ได้

ขอบเขตที่ควรตกลงกันไว้ล่วงหน้ามีไม่มาก เช่น เสื้อที่มีข้อความหยาบหรือภาพไม่เหมาะกับวัย หรือชุดที่ใส่ไปงานของญาติผู้ใหญ่ เมื่อพูดกันตั้งแต่ต้น วันจริงจะไม่กลายเป็นการสั่งห้ามกลางร้าน

5. พูดถึงเสื้อผ้า อย่าพูดถึงรูปร่าง

วัยรุ่นอ่อนไหวกับร่างกายของตัวเองมากกว่าที่พ่อแม่คิด ประโยคอย่าง “ตัวนี้ทำให้ดูอ้วน” หรือ “ผอมไปใส่ไม่ขึ้น” อาจติดอยู่ในหัวเขานานหลายปี ให้เปลี่ยนเป็นการพูดถึงผ้าและทรงแทน เช่น “ทรงนี้รั้งตรงต้นแขน ลองไซซ์ถัดไปดีไหม” ความหมายเหมือนกัน แต่ไม่มีใครต้องเจ็บ

ถ้าพ่อเองก็กำลังมองหาชุดใหม่สำหรับเริ่มออกกำลังกาย การชวนลูกมาช่วยเลือกให้บ้าง เช่นตามหลักเลือกชุดออกกำลังกายของผู้ชายวัยห้าสิบให้คล่องตัวและไม่ดูฝืน จะทำให้บทบาทสลับกันชั่วคราว และเขาจะเห็นว่าการเลือกเสื้อผ้าเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ก็ต้องคิดเหมือนกัน

6. โตเร็ว ไม่ต้องลงทุนกับทุกตัว

ช่วงวัยรุ่นไซซ์เปลี่ยนเร็ว ชิ้นที่ใส่บ่อยอย่างกางเกงหรือรองเท้าอาจคุ้มที่จะเลือกคุณภาพดีขึ้นมาหน่อย ส่วนเสื้อแฟชั่นตามกระแสไม่จำเป็นต้องแพง ร้านเสื้อผ้ามือสองเป็นทางเลือกที่ดี ทั้งประหยัดและได้ฝึกดูสภาพผ้า ขอแค่ซักก่อนใส่ทุกครั้ง

ตัวที่คับแล้วแต่ยังสภาพดีส่งต่อให้น้องหรือญาติได้ ถ้าบ้านไหนมีน้องชายตัวเล็ก หลักเลือกเสื้อผ้าเด็กวัยวิ่งเล่นที่ทนและปลอดภัยต่างจากของวัยรุ่นพอสมควร โดยเฉพาะเรื่องเชือกที่คอเสื้อและความทนของผ้า จึงควรดูประกอบก่อนส่งต่อ

ห้องลองกับพนักงานประจำแผนกคือผู้ช่วยที่ดีที่สุดของรอบนี้ ให้ลูกลองตัวจริงทุกครั้ง แล้วถามพนักงานตรงๆ ว่าทรงนี้ปกติเผื่อตัวแค่ไหนและซักแล้วหดไหม คนที่จับเสื้อผ้าทุกวันมักตอบได้แม่นกว่าการเดาจากป้าย